Në qepallat e syve të përgjumur,

Troket personazhi im,

Mos më lë të pres deri nesër, më thotë,

Dua të dijë për fatin tim.

Sytë e përgjumur, nuk duan t’ia dinë,

Por mëndja fillon të alarmohet,

Atëherë ngritëm dhe mendoj,

Argëtimin me fjalë ta filloj.

Fjalët rrjedhin me nxitim,

Gishtat punojnë pa përtim,

Jap drejtimin personazhit,

Deri nesër në agim.

Jeta si nënë më e mirë se sa si shkrimtare 

                      Vitin e kaluar kur botova romanin e parë Vrasjet dhe Makijazhet, ndihesha shumë e lumtur dhe krenare. Kisha kaluar gati një vit në botën e personazheve. Por posa zgjohesha nga ajo botë, kisha ndjenjën e vetmisë. Personazhet nuk më kthenin përgjigje e as nuk më buzëqeshnin. Isha unë ajo që i kontrolloja të gjitha veprimet e tyre.  

                 Në Kosovë kalova tri javë duke promovuar librin. Pasi përfundova promovimin, intervistat dhe çdo gjë që kishte të bënte me librin, mami dhe unë ishim ulur në ballkon dhe pinim kafe.

                 -Jam shumë krenare me ty,- më tha ajo duke më shikuar me sytë e saj të gjelbër që shkëlqenin plot dashuri.

                 -E di,- ia ktheva unë dhe e dija se kishte edhe diçka tjetër të më thotë. Ajo vazhdonte të më shikonte drejt në sy pa i lëvizur as qerpikët. Unë nuk munda t’i qëndroj atij vështrimi të saj.

                 -Thuaje, çka po të mundon,- i thash unë.

                 -Është interesant se ti zakonisht i jap vetes detyra dhe projekte që të bëjnë të ndihesh e lumtur dhe krenare, - ajo u ndal dhe piu kafen dhe e drejtoi shikimin nga oborri i cili kishte marrë ngjyrën gështenjë.

                 -Hë moj, thuaje se më plase,- i thash unë me padurim.

                 -Dua të them se ke bërë shumë gjëra të mira dhe humane gjatë jetës tënde. Por tani po hynë në të tridhjetat dhe kisha dashur të dijë se a je duke menduar për të krijuar familje?- më pyeti disi me hezitim.    

                 -Aiiiii, çfarë më the, ka kohë për bebe,- i thashë më tepër për ta ngacmuar atë.

                 -Jo loçkë nuk ke shumë kohë,- më tha ajo dhe më vuri dorën në krahë.

                 -Kjo është bebja ime, kam punuar në të një vit, ka qenë më vështirë dhe më shtrenjtë se sa ta bëj një fëmijë. - i thash unë dhe kapa romanin tim nga tavolina dhe mbaja në gjoks, sikur kur mbaja abetaren kur mësova të gjitha shkronjat. Atë abetare e pata varrosur gjatë luftës në Kosovë dhe tani e kam sjellë në Amerikë. Vajza ime, Sara, do t’i mëson shkronjat shqipe nga po ajo abetare.

                 -E ke gabim, asgjë nuk e zëvendëson ndjenjën e gëzimit dhe lumturisë me atë të fëmijës. Libri nuk të buzëqesh, nuk të kapë për dore, nuk qanë po nuk e ushqeve. Duhet të lësh dikë pas vete kur të vdesësh. Mandej zotit nuk i intereson se sa libra e gazeta ke botuar.

                 -Unë i kam menduar të gjitha këto. John-i dhe unë kemi biseduar që në të ardhmen e afërme do të fillojmë të mendojmë për fëmijë.

Për një qastë mu dukë sikur pashë një yll që shndriti në sytë e saj. Nuk tha asgjë por më përqafoi aq fort sa unë fillova të kollitem.

                 -Shpresoj se do të kemi Teuta të vogla si ty,- më tha ajo derisa më liroi.  

                 Pas një viti, me 21 shtator 2006, linda Sarën. Në mes dhimbjeve dhe të qarit e parë të Sarës mu kujtuan fjalës e nënës time. Ajo kishte pas të drejtë se fëmija është gjëja më e lumtur në botë. Posa mora atë në krahë, dhembjet e zjarrta u shëruan, lodhja u largua dhe çdo gjë më dukej më bukur. Sara më kishte sjellë ndjenjën më të mirë në botë. Ajo është engjëlli im.

 Tani kaloj kohën duke luajtur me të, ushqyer, pastruar, duke e shikuar dhe mbajtur në krahë dhe prapë nuk ngopem me atë. Çdo gjë që bën ajo mua më eksiton dhe më bën të lumtur. Nuk brengosem nëse kam ngrënë drekë të ftohtë, apo kam kaluar natën pa gjumë, nuk jam përgjigjur në telefon, nuk kam shkruar në romanin për një muaj rresht. Si duket çdo gjë mund të pret por jo Sara ime. Nuk dua ta lë që të pres për asgjë, sepse ajo po rritet shpejt dhe nuk dua të më shpëton asgjë pa e parë.

Lot të fshehur botuar në librin Nënës

           Largimi nga Kosova ishte një ndër vendimet më të vështira dhe më të rëndësishme që kam marrë gjatë tërë jetës time.  Që nga dita kur u martova me John¹ Towler² Jr³.,  imagjinoja se si do të largohesha nga familja, miqtë dhe dashamirët e mi.  Kisha frikë se nuk do të mund të përballem me largimin.  Si mund t’iu kthej shpinën prindërve të mi, vëllait,  motrës dhe fëmijëve të saj?  Por e dija se John nuk kishte ardhmëri në Kosovë dhe e vetmja zgjidhje për të jetuar bashkë ishte që unë të imigroja në Amerikë.  Gjatë një viti sa jetuam të martuar në Kosovë, kisha dyshime nëse kisha zgjedhur rrugën e drejtë dhe disa herë kam dashur të kërkoj shkurorëzim.  Por mami im e dinte se sa shumë John dhe unë ishim të dashuruar dhe më siguronte se nuk do të jetë aq vështirë të jem larg. 

Mami im është një nga ato nënat e përkryera, që edhe kur të qorton, të bën të ndihesh mirë. Megjithëse me pak shkollë, ajo është femër moderne, e fortë, e pavarur dhe më e rëndësishmja, është shumë e dashur.  Ajo ishte pajtuar me realitetin se unë do të jetoja përtej Oqeanit Atlantik.  Tani që jam nënë vetë, mund ta marr me mend se sa vështirë ka qenë për mamin, por ajo është bërë shumë e fortë.

Më 24 janar 2003, u përshëndeta me motrën, Shkurtën, nipërit, Egzonin dhe Vlorentin, dhe dhëndrin Ruzhdiun.  Vëllai im,  Emini, më përqafoi aq fort sa që më bëri të kollitem dhe lotët shpërthyen nga brenda si një breshër i madh shiu.  Mami ndërhyri dhe e largoi. 

-         Lëre çikën le të shkon, - i tha ajo derisa e kapi vëllain për krahu dhe e largoi. - Më duket se ky më shumë qan nga xhelozia që ti po shkon në Amerikë, – u mahit mami dhe u afrua dhe më përqafoi.

-          Rruga e mbarë dhe paç fat të mbarë për një jetë të re, - më tha ajo derisa më përqafonte dhe ledhatonte flokët.   Unë qaja me dënesë derisa e përqafoja fort dhe nuk mund ta lëshoja.   Në sytë e saj të gjelbër nuk kishte lot.  Por rreth syve iu kishin formuar linja të zeza.  Isha e sigurt se ajo i kishte zbrazur lotët më herët.  Kurse tani, para meje mbahej e fortë.   Pasi më puthi në dy faqet, më lëshoi dhe iu drejtua bashkëshortit tim, John-it:

-         Më premto se do ta trajtosh si princeshë.

-         Oh, - tha John- i,  duke u munduar të bën shaka në atë moment të vështirë. -  Unë kam menduar se duhet ta trajtoj si Mbretëreshën Teuta, por meqë ti kërkon ta trajtoj si princeshë, atëherë unë të premtoj se ashtu do të bëj.

Mami  e përqafoi edhe një herë dhe u largua.  Babi i cili veç ishte duke qarë, m’u afrua duke u dridhur dhe nuk arriti të thotë asnjë fjalë, vetëm më përqafoi fort dhe me vrap u largua shpejt dhe hyri brenda në shtëpi.  Ai nuk kishte forcë të më shikonte duke u larguar.  Unë mbeta para portës duke qarë dhe shikuar babin duke hyrë brenda në shtëpi. 

-         Çfarë  burri i thotë veti ai se është? – u tall mami.  – Hajt tash shko e mos ke gajlen e tij, do ta qetësoj unë atë, - bëri prapë shaka ajo derisa bënte me dorë që të nisesha. 

John-i më mori për krahu dhe u nisëm.  Nuk kisha guxim ta kthej kokën dhe ta shihja mamin.  Kisha frikë se tani ajo ishte duke qarë dhe nuk e dija nëse mund të përballesha me lotët e saj.  Kërkova nga John-i që të shikonte nëse mami qante, dhe ai më siguroi se ajo nuk qante.  Unë u qetësova pak dhe vazhdova rrugën, duke iu falënderuar mamit që u bë e fortë dhe ma lehtësoi largimin.

Mami edhe tani arrin të fshehë lotët para ueb kamerës kur flasim në internet.  E bën të njëjtën gjë edhe në telefon, kur e di se nuk do të mund t’i mbajë lotët.

-         Ja, merre babin tënd se po më rri te koka e nuk po më lë rehat, - dhe largohet. Unë flas me babin dhe pas 10-15 minutash, ajo e merr veten dhe vjen prapë tek telefoni dhe flasim derisa nuk kemi më asgjë për të folur.

Mami më mësoi që në raste të veçanta ta mbaj veten dhe të mos qaj.  Më kujtohet momenti më i vështirë, kur serbët e morën babin nga krahët tanë.  E vendosën përballë me ne, në Stacionin e Autobusëve në Mitrovicë, bashkë me 2 000 burra të tjerë.  Serbët, të cilët reagonin si përbindësha gjakpirës, të cilët nuk ngopeshin me gjakun e shqiptarëve, kënaqeshin duke shikuar gratë dhe vajzat shqiptare kur qanin për më të dashurit e tyre.

Mami im shumë shpejt e kuptoi djallëzinë e tyre.

          -        Nuk kam përse të qaj sepse ai është i pafajshëm dhe zoti do ta ruajë, - tha ajo me zë të lartë që policët dhe militantët serbë ta dëgjojnë.   Unë që nuk isha e sigurt se kishte Zot, apo që ka diçka të tillë si fat, disi iu besova fjalëve të mamit dhe papritmas m’u ndalën lotët.  Sikur nuk kishte më burim për lot.  Por kur qielli filloi të qante mbi babin dhe pika të mëdha shiu e lagnin atë, unë tentova t’ia dërgoj babait një çadër.  Një ushtar më thoshte shko jepja çadrën, kurse tjetri më kërcënohej se do të më pushkaton nëse bëj një hap.  Unë tentova që të shkoj, por mami më kapi për krahu dhe më ndaloi.

          -        Nuk mund të përballoj, - më tha ajo derisa më mbante fort për krahu që unë mos të lëvizja.  Në atë moment në sytë e saj pashë frikën dhe dashurin që kishte për mua.  Një moment i vështirë me ndjenja të përziera dhe unë nuk munda t’i kontrolloj lotët.  Por ajo më mori në gjoks, fshehu fytyrën time nga serbët, dhe më ledhatonte flokët.  Derisa kisha kokën në gjoksin e saj, dëgjoja zemrën që i rrihte me nguti.  Sado që frikësohesha, në gjoksin e saj gjeta siguri, komfort dhe dashuri.  Fshiva lotët për palltos së saj dhe ngrita kokën lart si një trimëreshë. 

          Për një kohë të gjatë kam mundur të menaxhoj lotët, pa marrë parasysh se sa masakra pashë, sa dhimbje kisha në zemër për babin dhe shumë viktima të tjera.  Hera e parë që kam qarë pas ditës kur serbët e morën babin,  ishte kur ai u kthye në shtëpi pas tre muajsh.  Muaj ata plot ankth dhe dhimbje, sepse nuk kemi ditur nëse babi ishte i gjallë apo i vdekur.  Kur mami pa lot gëzimi, pohoi me kokë, sikur i aprovoi lotët e mi.  Por tani jam bërë prapë e ndjeshme.  Nuk mund të garoj me mamin.  Po mundohem të fsheh lotët, por dështova kur erdhi puna ta lë vajzën time Sarën në çerdhen e fëmijëve.

Pas pesë muajsh të lindjes së Sarës, duhej të kthehesha në punë.  Ishte hera e parë që duhej ta lë vetëm me një grua të panjohur, në një çerdhe fëmijësh.  Atë mëngjes të ngrohtë marsi, duke e përgatitur Sarën, lotët e mi binin në fytyrën e saj.  Kurse ajo lëpinte lotët dhe më shikonte me habi pa kuptuar se çfarë po ndodhte.  Kisha frikë se nuk do të mund t’ia kthej shpinën dhe ta lë vetëm.  Shkuam në çerdhe gjysmë ore më herët, sepse doja t’i tregoj Zonjës Lindsey⁴ të gjitha detajet rreth kujdesit për Sarën.  Derisa flisja me atë, Sara filloi të luajë me një vajzë 7-muajsh.   Ajo dukej e lumtur që  takoi fëmijë të moshës së saj.  Por unë prapë nuk arrita të largohem pa qarë.   Gjatë rrugës gjysmë orësh për në punë, qaja me dënesë.  Isha ndalur në semafor dhe pasi ishte ndezur drita e gjelbër, kisha harruar të nisem.  Dëgjova sirenat e automjeteve mbrapa meje dhe pashë shoferë të nervozuar, të vonuar për punë.  Fshiva lotët dhe u nisa prapë; tani më shkoj mendja te mami.  Ajo kurrë nuk më ka lënë vetëm kur kam qenë e vogël dhe papritmas, u ndjeva fajtore se jam nënë e keqe.  Doja ta thërrisja mamin dhe t’i kërkoj falje që isha aq larg nga ajo, por kisha frikë se do të kuptojë se unë qaja.  Sikur ta dinte ajo se unë qaj para Sarës, do të zhgënjehej në mua.  Por unë do të fsheh lotët.

Mrika dhe Fitimi

Fitimi ishte në zyrën e tij kur telefoni i cingëroi.
- Fitim, jam në Prishtinë, jo larg nga zyra jote. Po të ftoj për kafe, - tha Mrika . Ajo ishte 25 vjeçare, e gjatë me flokë të kuqe, të gjata vale-valë dhe sy të gjelbër.
- Me gjithë qejf loçkë. Në cilin vend je? – pyeti Fitimi. Ai ishte kontraktor për servisimin e fotokopjeve për biznese të mëdha. Ishte 24 vjeçar, i gjatë, zeshkan dhe i bukur.
Mrika dhe Fitimi ishin takuar para katër muajsh, në zyrën e saj të OSBE-së, në Mitrovicë.
- Jam afër Boro Ramizit. Takohemi tek kafeneja përballe zyrës tënde. Do të arrij aty për 5 min.
- Shihemi brenda 5 minutash, - ia ktheu ai.
Mrika u ulë jashtë pasi nuk e duronte tymin e duhanit dhe porositi një kafe me ujë mineral. Ajo kalonte kohën duke lexuar raporte. Priti 20 min, piu kafen dhe doli nga restoranti. Derisa ishte duke shkuar në shtëpi, cingëroi telefoni; ishte numri i Fitimit.
- Jeni vonuar shumë, kafja u ftohë por e pira, - i tha ajo posa hapi telefonin.
- Më fal, - i tha ai.
- Nuk ka problem zemër, tani do ta pish kafen vetëm, ashtu siç bëra unë.
- Ku je tani? – pyeti ai me zë fajtori.
- Jam duke shkuar në shtëpi, - tha ajo.
- Të lutem ktheu. Me të vërtetë doja që të takoja, por erdhi shefi i financave të UNMIK-ut dhe mbeta. Kam bërë një kontratë të mirë dhe doja që ta festojmë së bashku.
- Është dashur të më lajmërosh për vonesën. Nëse nuk ke pasur kohë të më telefonosh për shkak të mysafirit tuaj të rëndësishëm, - tha ajo me cinizëm. – Ke mundur t'i thuash asistentes tënde të më lajmëron.
- Do të paguaj darkë nëse kthehesh, - tha ai.
- Nuk kam nevojë të me paguash darkë. Kohën që më humbe nuk mund ta zëvendësosh me asgjë. - Mrika mbylli telefonin pasi që ishte nervoz dhe duke ngarë makinën .

Fitimi i telefonoi disa herë por ajo e fiku celularin. Kur arriti në Mitrovicë, bleu një sandviç pule dhe shkoi në shtëpi. Ajo lexonte një roman kur prindërit e saj erdhën në shtëpi rreth orës 19:00. Ata bisedonin për gjëra të ndryshme, kur u dëgjua zilja e portës. Mrika hapi derë dhe para saj ishte Fitimi.
- Te lutem me fal, - tha ai, gati sa nuk qante. - Të premtoj se kurrë nuk do të ndodhë më.
- Do të fal kësaj radhe, - i tha Mrika dhe zemra i rrihte fuqishëm.
Ata u përqafuan dhe e puthën epshëm.
- Mund të dalësh tani për një kafe? – pyeti ai.
- Jo, koha ime tani është e rezervuar për prindërit e mi, - tha Mrika dhe u largua një hap mbrapa.
- Atëherë do të vij nesër dhe dalim për drekë.
- Në rregull. Natën e mirë.
- Natën e mirë Mrika, të dua, - ai e puthi prapë dhe mezi u largua nga ajo.

Zhurma Studentësh

Pjesë Teatrale 

Zilja cingëroi në Shkollën e Lartë të Informatikës në Mitrovicë. Të gjithë studentët nxitonin që të hynin në klasë, por korridori ishte i ngushtë dhe nuk i zinte të gjithë përnjëherë.  

Profesori i matematikës Barlet Ibishi me nervozë: "Hej, çfarë jeni duke bërë kështu? Duhet të iu vjen marre, tani nuk jeni në shkollë fillore të shtyheni."

Studentja 1: "Po profesor, por nuk ka mjaft karrige dhe mandej po mbesim në këmbë. Këta meshkujt duhet të na dhënë përparësi neve por në fakt këta po e shfrytëzojnë rastin që ne nuk po mundemi të shtyhemi dhe po i zënë të gjitha karriget."  

Profesori: "Meshkujt dua të dalin mbrapa, lirojeni rrugën."

 Studentët largohen në anën e majtë të murit dhe vajzat kalojnë pranë tyre dhe hynë në klasë. Disa studentë rrinë në këmbë edhe pse në rendin e parë ka vend që të ulen. Ata bisedonin në mes vete, bëjnë zhurmë duke injoruar profesorin i cili tani  ishte në klasë.  

Profesori: "Pse nuk vini të uleni këtu ju tre?"  

Studentët shikojnë njëri tjetrin dhe ia plasën së qeshuri. 

Profesori me nervozë: "Nëse nuk doni të uleni këtu atëherë dilni nga klasa”. Tre studentë dalin jashtë duke qeshur."

Profesori: "Hajdeni dikush prej juve uluni këtu, se jeni ngushtë aty të gjithë në një bankë."

Studenti 2: "Dilni ju çka jeni me syze".

Profesori: "Çka ka lidhje a me syze a pa syze?"

Studneti 2: "Ka lidhje profesor, studentët e mençëm janë me syze dhe duhet të ulen përpara."  

Dy studente ulen përpara  por në rreshtin e dytë. Ato  ia bëjnë me gisht studentit 2.  

Profesori: "A u rehatuat të gjithë"?   

Studentët njëzëri: "Poooooo"

Profesori: "Mirë tani do të iu tregoj rezultat e provimit të secilit studentë. Fëllanza Ademi."

Fëllanza del nga fundi dhe niset drejt profesorit me përtaci dhe ulet në bankën përballë me profesorin.

Profesori: "Ju nuk keni zgjedhur të gjitha detyrat por megjithatë mendoj se e meritoni notën 6she. Doni të mësoni më tepër për provimin e ardhshëm apo jeni e kënaqur me  6she."

Fëllanza:  "Jo valla profesor po e marrë 6-she se nuk kam me pasë kohë me mësu se na vijnë bijat me fëmijë."

Profesori: "Por ato sigurisht se nuk do të rrinë tre muaj dhe deri në afatin e ardhshëm do të kesh mundësi të  mësosh më tepër." 

Fëllanza: "Jo profesor, ato vijë prej së jashti e rrinë gati krejt verën. Le që po vijnë ato por mysafirët na mbyten. Po duhet me ba hyzmet."

Profesori:  "Po nejse atëherë do të jap notën 6-she."

Fëllanza:  "Po valla profesor ma mirë 6she, e me e hjek qafesh qitash që mos me mendu për të krejt verën."

Profesori ia vendosi notën dhe ia jap indeksin Fëllanzës. Ajo merr indeksin del nga klasa duke u shtrembëruar nga gëzimi.  

Profesori: "Bujar Krasniqi."

Bujari niset drejt tavolinës së profesorit.  

Profesori: "Bujar, ju nuk e keni zgjedhur asnjë detyrë mirë."

Bujari: "Qysh more profesor, ajo Fëllanza ka kopju prej meje e ajo kaloi e unë jo".

Profesori: "Ndoshta ju keni kopju prej saj, a doni të provoni të zgjedhni këtu para meje ndonjë detyrë dhe nëse e dinë unë do t’iu kalojë?"

Studentët: "Bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbuuuuuuuuuuuuuuuuu." 

Profesori: "Si duket kolegët e tu nuk janë të pajtimit që të jap shancën e dytë, përgatitu më mirë në afatin tjetër."

 Bujari del nga klasa me përtaci. 

Profesori: Albina Ademi  

Albina ngritët nga banka dhe niset drejt profesorit. Ajo kishte veshur rroba shumë të ngushta dhe seksi dhe të gjithë meshkujt bënë: "Uuuuuuuuuuu...”

Profesori: "Qetësi! Çka je vesh kështu?"

Albina: "Ty mos të intereson se si vishem. Tregoma rezultatin."

Disa studentë pëshpërisnin: "Ka me e kalu ajo se shife qysh u vesh".

Profesori: "Albina ti i ke pasë dy detyra mirë por i keni bërë të njëjtat gabime me një student tjetër dhe unë atë e njoh për student të mirë dhe mendoj se ju keni kopju prej tij. Kështu që mund të vini në afatin tjetër."

Albina: "Nuk është e vërtet që kam kopjuar unë prej tij. Ti nuk po donë me më kalu se po tutesh që të ngjiten fjalë për shkak të veshjes time, ha ha ha."

Profesori:"Veshja jote nuk ka të bëjë asgjë me rezultatet e provimit."

Albina: "Ani a të zhvishem cullak pra."

Studentët:"Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuu."

Profesori:"Mjaftë,  ju me të vërtet qenkeni e lazdruar."

Albina:"Ma mirë e lazdruar se sa pështyman si ti."  

Profesori:"Kush është pështyman?”  

Albina: "Allahile, a hala nuk po ta rrokë a? A po e sheh se asnjë student nuk ulet përpara në orën tënde,  se po i stërpikë në fytyrë me pështymë, bile këto çikat që kanë syze i kanë fshisat e xhamave me veti.”

 Profesori vetëm shikon me habi: "Aaaaaaaaaaaaaaa...” 

Albina: "Aaaaauuuuu, a e kreve, se nuk po rrika para teje, ti le që pështymavesh por po ti vika era gojës katastrofë. Mjerë ajo gru që ka me të puthë."

 Studentët: "Uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu."

 Profesori: "Largohu prej syve, mos të shohë."